Նամակներ տունէն, աղէտէն առաջ եւ ետք

Ամփոփում  

ՆԱՄԱԿՆԵՐ ՏՈՒՆԷՆ - ԱՂԷՏԷՆ ԱՌԱՋ ԵՒ ՅԵՏՈՅ

ԴԱՏԵՄ 1913 - 1914; 1919

 

ԳԱԲՐԻԷԼԼԱ ՈՒԼՈՀՈՃԵԱՆ 

 

1913ի ամառն էր: Հայ պատանիներու փոքրիկ խմբակ մը, Մխիթարեան միաբան Հ. Թադէոսի ընկերակցութեամբ, Անատոլիայի սրտէն ճամբայ կ՚ելլէ: Քսենոփոնի բիւրուց նման, կ՚ուղղուին դէպի հիւսիս, դէպի ծով: Առաջին նպատակակէտը՝ Տրապիզոնն է. անկէ Կոստանդնուպոլիս պիտի նաւարկեն, եւ հուսկ Վենետիկ: Մեծ արկածախնդրութիւնն սկսած է:

Իրենց հետ տասնըվեց տարեկան Լեւոնն էր, սեւ մազերու խիտ փունջով, պլպլան աչքերով, յարաշարժ. Դատեմի հայրենի մեծ տունը թողած, Խարբերդի նահանգի մէջ, ուղղուած էր դէպի Մուրատ-Ռափայէլեան Հայ Վարժարանը: Ծնողները, ինչպէս նաեւ մեծ եղբայրը՝ Յովհաննէս, այսպէս որոշած էին. պատանին արթուն եւ խելացի է, եւ հիմա որ դպրոցական բարձրագոյն առաջին տարիները աւարտեց մօտակայ քաղաքի՝ Մեզիրէի ֆրանսական Վարժարանը, լաւ է որ լիկէոնը ամբողջացնէ Վենետիկի մէջ, հռչակաւոր Հայ Վարժարանը: Ի միջի այլոց, Իտալիա, ճիշտ վենետկեան լճակին մէջ, իրմէ մի քանի տարի մեծ եղբայրը՝ Յովսէփ, արդէն որոշ ժամանակէ ի վեր նորընծայ էր, Աբրահամ նոր անունով, Ս. Ղազարի Մխիթարեան վանքին մէջ:

Լեւոնը ակնկալիքներով եւ հետաքրքրութեամբ լեցուն էր. նա չէր գիտեր, խումբէն ոչ ոք չէր գիտեր, թէ ի՛նչ դառն դէպքեր իրենց կեանքը պիտի խառեն, եւ ոչ իսկ կ՚երեւակայէր, որ բնաւ երբեք պիտի չվերադառնայ, կրկին տեսնելու համար Դատեմի ոսկեայ դաշտավայրը:

Տունը թողած էր բազմանդամ ընտանիք մը. հայրը՝ Գաբրիէլ, մայրը՝ Նարկիս, փոքրամարմին կին, բայց շատ զօրեղ եւ կամեցող: Մեծ եղբայրը՝ Յովհաննէսը ուսուցիչ էր, եւ Լեւոնի մեկնումէն քիչ ետք պսակուած էր, եւ իր կնոջ՝ Հեղինէի հետ, որ նոյնպէս ուսուցչուհի էր, կը դասաւանդէր ոչ հեռու գտնուող Բազմաշէնի մէջ: Ուրիշ երեք քոյրեր կ՚ամբողջացնէին ընտանեկան կորիզը. աւագը՝ Սառան, Պօղոսի հետ պսակուած, աղջնակ մը ունէր, Մարիամը:

12.00€
Հատոր  
Էջեր  
57
Լեզու