ԾԱՆԻՐ ԶՔԵԶ

Նախնիներով հպարտանալ՝ արդար իրաւունք է, սակայն միեւնոյն ժամանակ լուրջ պատասխանատուութիւն: Նախնիներու սոսկ գոյութիւնը չէ որ հպարտանալու առիթ կ՚ընծայէ, այլ անոնց կերտած քաղաքակրթութիւնը, մշակոյթը, բարոյականութիւնը, մէկ խօսքով մարդկային արժէքը եւ որակը:
 
Սնապարծութիւն չէ, ոչ ալ մեծամտութիւն, այլ արդար պատիւ՝ պարծենալ նախնեաց արժանիքներով, կերտած աշխարհով, կառուցած հրաշալիքներով եւ ծաւալած ու սփռած գիտելիքներով, փոխանցած արդար օրէնքներով, համակարգով եւ բարձր հոգեկանութեան ծնունդ՝ մաքրազարդուած հաւատալիքներով:
 
Անցեալի ուսումնասիրութիւնը եւ անոր մութ անկիւնները լուսաւորելու տքնաջան աշխատանքը պէտք է մեզ առաջնորդէ եզրայանգումներու՝ այսօրուայ ներկայի օրը «սրբակերտելու» համար:
 
Պատմական անզուգական գանձեր ժառանգած ժողովուրդը՝ պարտաւոր է այսօր եւս ներկայանալ նախնիներու յարիր բարձրութեամբ եւ վեհութեամբ, այսօրուայ դիրքորոշումով գործնականօրէն փաստելով ու անգամ մը եւս արժանանալով՝ կրելու իր նախնեաց անունը, արիւնը եւ դափնեպսակը:
 
Մշակոյթը, գիտութիւնը, օրէնքը, մարդկային եւ ընկերային բարոյական արժէքները, աշխատասիրութիւնը, կրօնասիրութիւնը եւ հաւատքը՝ անյիշատակ ժամանակներէ մեր ազգի պարծանքը եղած են. այսօր եւս պէտք է համայն մարդկութեան առջեւ, մեր գործերով փաստենք որ մեր հայրերու արժանաւոր զաւակներն ենք, անոնց հետքերով քալելով, անոնց օրինակին հետեւելով, իրականացնելով անոնց ծրագիրներն ու փափաքները, մարմին տալով անոնց երազանքներուն եւ տեսլականներուն. ի վերջոյ «ծառն արմատով ծառ՝ տունն հիմամբ է տուն» արդարացի կերպով գրած է Նահապետը, Հ. Ղեւոնդ Ալիշան: Արմատախիլ՝ անհնար է դիմակայել ամենադոյզն իսկ փորձութեան:
Online pdf  
Հատոր  
Բնագաւառ