ԺԱՄԱՆԱԿ

       Ո՛չ ժա­մա­նակն է մե­րը, ո՛չ եր­կի­րը, եւ ո­չինչ որ կայ...

      Ան­ցորդ ենք այս աշ­խար­հի մէջ, ճամ­բորդ դէ­պի յա­ւեր­ժու­թիւն:

      ­Մին­չեւ չըն­դու­նինք այս ճշմար­տու­թիւ­նը՝ պի­տի չկա­րե­նանք գնա­հա­տել ո՛չ ժա­մա­նա­կը, ո՛չ եր­կի­րը, եւ ո­չինչ որ կայ:

      ­Ժա­մա­նա­կի տէ­րը՝ մենք չենք: Ո՛չ կրնանք կա­սեց­նել, ո՛չ կանգ­նեց­նել, ո՛չ կան­խել, ո՛չ ետ ու ա­ռաջ տա­նիլ եւ ո՛չ վե­րաց­նել... կրնանք միայն են­թար­կո­ւիլ: Դառն ճշմար­տու­թիւն, որ ցոյց կու տայ մեր էու­թիւ­նը:

      Եր­կի­րը մե­րը չէ: Ո՛ր­քան ալ սահ­ման­ներ գծենք, պատ­նէշ­ներ կա­ռու­ցենք, պաշտ­պա­նու­թիւն­ներ կանգ­նեց­նենք... ի վեր­ջոյ ա­ւե­լի ու­ժե­ղը, ա­ւե­լի սրա­մի­տը, ա­ւե­լի խո­րա­ման­կը, ներ­քին ցե­ցը կը կոր­ծա­նեն, կը քան­դեն, կ­՚ա­ւե­րեն: Շատ ան­գամ յի­շա­տակն ան­գամ չի մնար:

      ­Միայն հո­գին կը գե­րա­զան­ցէ այս ա­մէ­նը. ան­մահ, ան­փո­փոխ ու յա­ւերժ: Աս­տո­ւա­ծա­յին կայ­ծը՝ որ մեր կեն­դա­նու­թեան, ա­զատ կամ­քի ու ան­հա­տա­կա­նու­թեան ե­րաշ­խիքն է: Ն­րա մի­ջո­ցով է որ մարդ կա­րող է այն­պի­սի դրոշմ խա­րել պատ­մու­թեան, որ ժա­մա­նա­կէն ալ վե­րա­դա­սո­ւի, դառ­նայ յա­ւերժ յի­շա­տակ:

      ­Հե­տե­ւա­բար, մարդս ու­նի իր մէջ ու­ժա­կա­նու­թիւ­նը՝ ո­րով գե­րա­զան­ցէ զինք կաշ­կան­դող ո­րե­ւէ սահ­ման, չափ ու կշիռ: Պէտք է թօ­թա­փէ ա­մէն կաշ­կան­դիչ ծան­րու­թիւն, նիւ­թե­ղէն կա­պար, մին­չեւ հաս­նի ին­քիր ե­սէն ան­գամ հրա­ժա­րե­լու: Թե­թե­ւա­ցած ու հո­գե­ղի­նա­ցած, ի վի­ճա­կի է ար­դէն վե­րա­նալ, սլա­նալ, թե­ւա­ծել յա­ւեր­ժի անդ­րո­լոր­տի մէջ, եւ անջն­ջե­լի յի­շա­տակ թո­ղուլ, «­Յարդ­գո­ղի ճա­նա­պարհ»ը հիւ­սել, դառ­նալ հե­րոս, սուրբ, մէկ խօս­քով աս­տո­ւա­ծա­նալ:

      ­Մարդ ա­րա­րա­ծը միշտ ալ պի­տի ե­րա­զէ աս­տո­ւա­ծա­նալ, ո­րով­հե­տեւ այդ իր գո­յու­թեան նպա­տակն է: Սա­կայն ձեւն ու կեր­պը չի­մա­նա­լով, կամ դիւ­րի­մա­ցու­թեան մատ­նո­ւե­լով, կը սկսի ա­մե­նա­թանձ­րա­ցեա­լէն՝ մին­չեւ հաս­նի թա­փան­ցիկ ե­թե­րա­յի­նին:

      Ծ­նած պա­հէն, մարդ կը կար­ծէ գո­յի կեդ­րո­նը ըլ­լալ. ուս­տի, կը գտնէ որ շատ բնա­կան է որ իր շուրջ պտտո­ւի ա­մէն ինչ: Որ­քան շուտ սթա­փի, խել­քի գայ եւ ի վեր­ջոյ հասկ­նայ, որ գո­յու­թե­նա­կան այս պայ­քա­րին մէջ միայն սէ­րը կա­րող է ստի­պել ինք­նա­զո­հու­թեան եր­թա­լու, այն­քան ա­ւե­լի ա­րագ պի­տի բարձ­րա­նայ վեհ բար­ձունք­ներ:

      Իւ­րա­քան­չիւր մար­դու կը տրո­ւի հնա­րա­ւո­րու­թիւն՝ ինք­զին­քը ար­տա­յայ­տե­լու, գոր­ծով փաս­տե­լու իր հա­մո­զում­նե­րը. ի՛նչ տա­րի­քի, դա­սա­կար­գի, հե­ղի­նա­կու­թեան, ո­լոր­տի եւ հա­ւատ­քի ալ ըլ­լայ, միշտ պի­տի կեր­տէ իր աշ­խար­հը, իր ի­մա­ցա­կա­նու­թեամբ եւ հա­ւատ­քով:

      Օ­րի­նակ, կեան­քի օ­րի­նակ է պէտք... ա­հա՛ խա­ւա­րի մէջ ծա­գող լոյ­սը, խար­խա­բող մար­դուն հրճո­ւան­քը՝ Ք­րիս­տոս, Աս­տու­ծոյ յայտ­նու­թիւ­նը՝ որ գե­րա­զան­ցե­լով ա­մէն տե­սա­կի սահ­ման՝ կու գայ մարդ­կու­թեան սոր­վեց­նե­լու նո­ւի­րում, ինք­նաղ­քա­տա­ցում, զո­հա­բե­րու­թիւն, մէկ խօս­քով ՍԷՐ:

      Այս­պէս, Ք­րիս­տոս գե­րա­զան­ցե­լով ժա­մա­նա­կի բո­լոր թե­ւե­րը՝ ան­ցեա­լը, ներ­կան ու ա­պա­գան, դրոշ­մո­ւած է պատ­մու­թեան ճա­կա­տին որ­պէս միշտ Է, յաղ­թա­նա­կած փրկիչ:

      Ե­թէ ու­զենք ի­մաս­տա­լից կեանք կեր­տել, ար­ժէք­ներ փո­խան­ցել, յաղ­թել ու գե­րա­զան­ցել նիւ­թը, մա­հը եւ ժա­մա­նա­կը՝ պէտք է հիմք ու­նե­նանք ԱՍՏՈՒԱԾ, ապ­րինք ԱՍՏՈՒԾՈՅ չա­փա­նիշ­նե­րով եւ դա­ւա­նինք աս­տո­ւա­ծա­յին ար­ժէք­ներ ա­նընդ­հատ հայ­ցե­լով՝ ԵԿԵՍՑԷ ԱՐՔԱՅՈՒԹԻՒՆ ՔՈՅ:

Հատոր  
Բնագաւառ